Yet-DTC
Yet-DTC
sluiten Nieuwsarchief

Waarom dansexpressie bij de Odulfusschool?

Waarom dansexpressie op de bassisschool? Dans en spel (toneel) expressie zijn onderdeel van een culturele en pedagogische activiteit. Ik probeer de kinderen oefeningen te geven waarbij ze bewegings en spelprincipes kunnen ontdekken en hun eigen creativiteit kunnen ontwikkelen. Ik zeg niet hoe ze moeten bewegen. Copieergedrag (play-back) zien we al vaak genoeg. Ik nodig kinderen uit te exploren, zelf ontdekken. Om dit succesvol voor elkaar te krijgen moet je weten hoe je kinderen in beweging krijgt en houdt.

Waarom is het goed dat er deze vorm van kunst/ expressie in de school is? Yet-dtc brengt iets anders in school. Vaak gaat het in school om wat goed is of fout. En deze lessen zijn groepslessen. Als (sub)groep krijg je uitdagingen die je mag oplossen. Veel kinderen (ook volwassenen) hebben korte lontjes. Ze hebben weinig geduld om vol te houden, iets te onderzoeken en ontdekken of ze het kunnen begrijpen. De vraag is moet je alles begrijpen? Het is in dit vak vooral wat kinderen leren in het proces. In het omgaan met elkaar en jezelf. Het ene kind stoeit met zelf dingen verzinnen, het andere barst van de creatieve ideeen maar vind het lastig over te brengen in een groepje van vier kinderen (die uiteraard hun eigen idee hebben).

Dus behalve kunstbesef leren de kinderen nog meer? Ja, in de lessen zijn altijd dezelfde ingredienten verweven op telkens een andere leuke manier. Ingredienten zoals: samenwerken, presenteren, zelf onderzoeken en ontdekken, bewegen, improviseren. Samenwerken en dan ook met klasgenoten met wie je na school niet zou spelen. “Dat noemen we professionaliteit”, zeg ik dan tegen de kinderen. Tijdens school (of kantoor) uren werken we met iedereen samen. Na schooltijd mag je zelf kiezen. Respect tonen aan elkaar. Dat kan door heel kleine gedragingen. In elke groep starten we (altijd) zittend in kring. Ruimte maken voor elkaar zodat iedereen in de kring past is zo’n klein voorbeeld van “rekening met elkaar houden”. Ook ben ik heel streng in het luisteren naar elkaar. Als iemand praat (kinderen of leerkracht) luisteren de anderen. Ik zie dat nogal veel kinderen moeite hebben met wachten en luisteren naar een ander. Daar is veel te leren.

Maar dat zijn toch heel gewone regels? Hoezo dan die expressielessen? Juist bij dit vak mogen kinderen uitproberen en onderzoeken in een wat we noemen “vrije” situatie. Vrij binnen een zeer gestructureerde context. De eigen leerkracht, die altijd bij de lessen aanwezig is, ziet dan ook dat kinderen heel anders kunnen zijn. En krijgt de gelegenheid te observeren, de klas met meer afstand te bekijken. Veiligheid en een goede sfeer zijn heel belangrijk. Alle kinderen weten dat. En ze weten dat we een goede fijne sfeer in de klas met elkaar maken. Tijdens het presenteren (en dat komt iedere les aan bod) lachen we niemand uit.

Is er nog iets bijzonders geweest afgelopen lessen? Twee weken geleden hebben de groepen 8 samen expressieles gehad. Lesthema’s: losmaken van gezichtsspieren (musicaltraining), houding en lichaamsbesef en inleven in de verschillende rollen met een bepaalde emotie. Ruim 50 jongeren in opperste concentratie ervaren en voelen de sfeer. En ieder op zijn/haar eigen manier. Ik zou willen dat ik een opname had van die les. Maar zoals zovaak...”gouden momenten” zitten in het proces, dat we met elkaar meemaken.